Το αγαπημένο μου μέρος για διακοπές βρίσκεται στις Μικρές Κυκλάδες, σε μια παραλία στο βορειοδυτικό άκρο ενός νησιού.

Είναι ένα πανέμορφο χωριό πάνω σε μια αμμοστολισμένη παραλία, στο τέρμα της οποίας και κάπως μακριά από το τελευταίο σπίτι του χωριού, αντικρύζεις ένα πετρόχτιστο, ορθογώνιο, παλιό φράχτη. Η μια πλευρά του βρέχεται από την θάλασσα και από εκείνη ακριβώς την πλευρά βρίσκεται και το άνοιγμα του φράχτη, η είσοδος στο περιβόλι μου!

Για να μπεις δηλαδή μέσα, θα πρέπει να περπατήσεις όλη την παραλία, από την μια μεριά του χωριού μέχρι την άλλη, με τα πόδια. Κάθε φορά βγάζω τις σαγιονάρες μου και διανύω την απόσταση νιώθωντας το βάρος του σώματός μου ν’ αφήνει τα σημάδια του στην άμμο. Ο ήλιος μου καίει την πλάτη αλλά η θέα και η μυρωδιά της θάλασσας με ταξιδεύουν σε σκέψεις… Ο ήχος των κυμάτων με γαληνεύει και από ένα σημείο και μετά, σταματάω ν’ ακούω τις φωνές των παιδιών μου που γκρινιάζουν να τα πάρω αγκαλιά γιατί τάχα μου κουράστηκαν!

Όταν πια νιώθω τον ψυχισμό μου σε πλήρη ηρεμία, έχω ήδη φτάσει στην πόρτα για το περιβόλι.

Ανεβαίνω τα λίγα σκαλοπατάκια έχοντας αριστερά και δεξιά μου καλαμιές που κουνιούνται ρυθμικά με τ’αεράκι και με καλοσωρίζουν. Το χωμάτινο μονοπάτι ξεκινάει στα πόδια μου και με καθοδηγεί να προσπεράσω όλα τ’ αρώματα από τις ντομάτες, τα φρέσκα φασολάκια, τις μελιτζάνες, τις πιπεριές και όλα τ’ άλλα καλούδια που σπέρνει και φροντίζει κάθε χρόνο για μιάν ολόκληρη ζωή ο κυρ Νίκος. Προσπερνάω και το πέτρινο σπιτάκι του με το ζύγι, τις αχλαδιές και βρίσκομαι κάτω απ’ τη συκιά. Εκεί πάντα κοντοστέκομαι καθώς με συνεπαίρνει η μυρωδιά από τα πατημένα σύκα. Συνεχίζω στο τσιμεντένιο πλέον μονοπάτι, με τα ζωγραφιστά λουλούδια και χαιρετάω το γάιδαρο του Κυρ Νίκου, που χρόνια τώρα περιμένει στη σκιά της ελιάς να φορτωθεί την επόμενη πραμάτεια και να πάει να την πουλήσει στα διπλανά χωριά. Τόσα χρόνια, τόση διαδρομή… Εκεί αρχίζουν και τα δωμάτια που χει φτιάξει ο γιός του Κυρ Νίκου, ο Δημήτρης. Μπλέ πορτούλες στη σειρά.

Ανοίγω τη δική μου και βρίσκομαι στο μικρό δωματιάκι μου. Δεν με πειράζει που είναι μικρό, που δεν έχει τηλεόραση, που δεν έχει αντικείμενα design, που η ντουλάπα είναι μικρή και δεν χωρά τα ρούχα μιας τετραμελούς οικογενείας, που δεν είναι λούξ κι αντί για πισίνα έχει μια μικρή αυλή μ’ ένα τραπεζάκι και λίγες καρεκλές. Δεν με πειράζει που μπροστα απ’ την αυλή είναι γεμάτο λιόδεντρα και χώμα και παρατημένα παιχνίδια απ’ τα παιδάκια των διπλανών δωματίων. Δεν μ’ ενοχλεί τίποτα βασικά… Μόνο αγάπη νιώθω μέσα μου… Και δύναμη και τύχη, γιατί κατάφερα άλλη μιά φορά να νιώσω τις ομορφιές του κόσμου…

Είμαι σίγουροι πως αν επισκέφτονταν κάποιοι άλλοι το περιβόλι, μερικοί από αυτούς θα το «έλουζαν» με τις χειρότερες κριτικές και ίσως κάποιοι πιο ταπεινοί με λόγια τύπου «ναι μεν αλλά…»

Σ’ αυτούς θα πρότεινα ένα άλλο ξενοδοχείο σε κοντινή απόσταση! Θα ήταν η επιτομή της εξυπηρέτησης γι’ αυτούς. Είναι λίγο πιο ψηλά στους πρόποδες του βουνού και από μακριά μοιάζει με ολόκληρη πολιτεία! Πισίνες, κομμωτήρια, εστιατόριο και club, βραδιές live μουσικής και βανάκι για να σε πηγαινοφέρνουν στα πέριξ! Χλιδή! Σε δεκαπλάσια βέβαια τιμή από το περιβόλι αλλά στην τσέπη του καθενός δεν κάνω εγώ κουμάντο! Θέλω να πω, υπάρχει κι άλλη επιλογή. Δεν υπάρχει λόγος για να ταλαιπωρούνται στο περιβόλι, να χάλάνε τη ζαχαρένια τους και να στερούν με τις κακές κριτικές τους την ευκαιρία από κάποιους άλλους, που πιθανότατα θα περνούσαν ονειρεμένα στο περιβόλι και θα το αγαπούσαν για πάντα, όπως εγώ!

Follow your hearts

Καλή συνέχεια φίλοι μου

Με αγάπη,

 


Πισω στο "Kitchen Stories"


Αξίζει να δείτε ακόμη: