Δεν μπορώ να ξεχάσω τη στιγμή πέρισυ… Να βγαίνουν τα νερά από τον vaio λές κι ήτανε γλαστράκι και το χα μολις ποτίσει… Κάθε φορά που θέλω να γράψω σ’ αυτό το ημερολόγιο, μού ρχεται εκείνη η εικόνα, να τον απλώνω σαν τη μπουγάδα της γιαγιάς στον ήλιο μπας και στεγνώσει και γλυτώσω το ημερολόγιο… Κι όλοι οι παρευρισκόμενοι να ρωτάνε λες κι ήταν ρητορικό το ερώτημα: ε καλά θα χεις κάνει backup, δε μπορεί… Κι εγώ δεν είχα κάνει… και το δικό μου βλέμα θα τανε σαν της βρεγμένης γάτας… Πάλι νερά δηλαδή… 

Δεν ξέρω αν θυμάστε, – που να θυμάστε βέβαια- το περιστατικό με τα πινέλα και τα χρώματα, τότες που ήμουν μια φτωχή πλήν τίμια φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη… Και δούλευα σερβιτόρα για να σπουδάζω…

Που δούλευα ένα μήνα για ν’ αγοράσω τα καλύτερα πινέλα και τις καλύτερες μπογές… Που τρωγα συνέχεια ξινόχοντρο, για πρωινό, μεσημεριανο και βραδυνό για να μην ξοδέψω τις οικονομίες μου… Που μου πήραν οι φίλοι μου δώρο ένα μεγάλο καβαλέτο γιατί είχα αναξιοποίητο ταλέντο-κι ακόμη θεριώνει το καβαλέτο στο σαλόνι του σπιτιού μου, 15 χρόνια μετά…- οι φίλοι μου ας είν’καλά.. Και μάζεψα όλους τους παράδες κι απο την αγωνία μου δεν έκλεινα βλέφαρο όλη νύχτα… Και πήγα το πρωί στη δουλεια και δεν περνούσε η ώρα να σχολάσω και να πάω στο αγαπημένο κατάστημα των ζωγράφων… Και γύρισα το βράδυ αγκαλιά με τα πινέλα, τα χρώματα και τον κόσμο όλο… Ζωγράφιζα όλη νύχτα … Μιά βάρκα πρόλαβα κι έκανα. Χωρίς τη θάλασσα, χωρίς κάτι τριγύρω της. Μια βάρκα στον αέρα. Και κοιμήθηκα.
Την άλλη μέρα πάλι για δουλειά. Και γυρνάω σπίτι η ανυποψίαστη και βλέπω όλα τα πινέλα ξεραμένα και τα χρώματα ξοδεμένα λες κι ήτανε νερομπογιές!!! ( πάλι νερά…) και στο καβαλέτο μου μιά τεράστια μουτζούραΉρθε έρθει η φίλη της αδερφής μου κι είχε λέει βαρεμάρες κι έμπνευση! Ζάμπλουτη φίλη… Σημαντική λεπτομέρεια που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό το συναίσθημά μου τότε! Γιγαντώθηκε το αίσθημα της αδικίας.
Τα μάζεψα όλα και τα πέταξα. Κράτησα μόνο τη βάρκα στον αέρα, σαν ενθύμιο της συμφοράς. Κι έκτοτε δεν ξαναζωγράφισα.
Έτσι δεν ήθελα και να ξαναγράψω στο ημερολόγιο μετά τη μπουγάδα του vaio. Κάθε σελίδα που είχε γραφτεί και είχε σταλεί, κάθε λέξη ήταν αφιερωμένη στους φίλους που αγαπούν αυτό που κάνουμε στο Μελίλωτο, που τρώνε φαγάκι απ’ τα χεράκια της οικογένειάς μου. Και το κάθε e-mail είχε γραφτεί από μένα με θυσία χρόνου μακριά από τα παιδιά μου κι απ’ το κρεβατάκι μου!
Δεν είχα κάνει backup!!!!
Στο χρόνο τούτο που πέρασε, πολλοί φίλοι μου είπαν ότι τους έλειψαν τα e-mail μου και τους ευχαριστώ πολύ, μα δεν είχε έρθει προφανώς η ώρα! Την ώρα την έφερε σήμερα η Στέλλα κι η ιστορία της με το δαχτυλίδι (στο ikariamag)! Μετά από δεκαπέντε χρόνια ξαναβρέθηκε το χαμένο δαχτυλίδι μές στο λαδοντενεκέ! Κι έφερε σβούρα το μυαλό μου και μπήκε στον λαδοντενεκέ… Σ’ ένα χωριό της Ικαρίας…


Πισω στο "Kitchen Stories"


Αξίζει να δείτε ακόμη: